• 82be6a16-6839-4167-c196-fcdbc68ed42d
  • 9302538e-c0c6-40c4-dc3e-cf5c53504f7f

Frankrijk 2005 - Reisverslag

 Vrijdag 22 juli
Hoogland - Bunnik (39 km)

Het is al donker als we onze tent opzetten in Bunnik. Bas en Daan zijn van slag, en wij hebben stevig de pé in. We hadden ons deze eerste vakantie-avond wel wat anders voorgesteld. Onze gedachten gaan uit naar al die mensen die wél op tijd waren voor de fiets-slaap-bus. Die nu elkaars fietsplannen aanhoren, straks in hun bus-bedje kruipen en morgenochtend wakker worden in Frankrijk.

Volgens planning
De dag verliep geheel volgens planning. Klokslag 20.30 uur fietsen we het stationsplein van Utrecht op. Toen nog glimlachend, strakke timing! Dan de twijfel: waarom zijn er geen andere fietsers? Bij het checken van de reispapieren volgt de dreun: de bus is al weg. Oh zeker, natuurlijk hebben we de papieren gecontroleerd. Vlak voor vertrek zelfs nogmaals, nog even gekeken hoe laat we precies aankomen in La Douce France. Maar de vertrektijd? Die zit al maanden in ons hoofd: 20.30 uur aanwezig, 21.00 uur vertrek. Niet dus. Doemscenario.

Hoop
Bas schiet flink in de stress, Daan blijft maar vragen welke bus nu de onze is. Bij Cycletours zitten ze al op ons telefoontje te wachten. Ze hebben ons mobiel gebeld; de telefoon hebben we echter bij vertrek uitgezet. We hebben immers vakantie! De medewerkster is positief: maandag rijden er diverse andere bussen. Morgenochtend kan ze de mogelijkheden voor ons uitzoeken. Dat geeft hoop. Een beetje. Terug naar huis willen we niet en zo belanden we op een SVR-camping in Bunnik. Grr…

 Zaterdag 23 juli
Rustdag Bunnik (18 km)

Al vroeg bellen we met Cycletours. Er zijn maandag diverse mogelijkheden: Franse Alpen (iets te heftig voor ons), Oost-Spanje (bijna 24 uur in de bus), Denemarken (hm, zijn we al eens geweest), Duitsland (tja). Of we wachten tot vrijdag, en gaan alsnog naar Saintes in Zuidwest-Frankrijk. We kiezen voor het laatste. Nu weten we waar we aan toe zijn en kunnen een nieuw plan maken voor deze week. Ook voor Bas en Daan geeft dit wat rust en ze gaan op een holletje naar de speeltuin, de schuur en het zwembadje.

En Daan slaapt alweerBas

Fort bij Rhijnauwen
In de middag maken we een kort tochtje in de omgeving: Bunnik en Fort bij Rhijnauwen. Dit is het grootste fort van Nederland en maakt deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het werd gebouwd in 1867 - 1869 als deel van de vooruitgeschoven linie forten bij Utrecht. We kunnen er helaas niet in, maar fietsen er omheen en picknicken op een mooi veldje. Hoewel nog met moeite, begint het vakantiegevoel langzaam te komen. Het is ook zo dubbel: het is hier prachtig, maar eigenlijk willen we hier helemaal niet zijn. 

Op de camping in Odijk

Brabant en Biesbosch
Onze Nederlandse fietskaarten liggen natuurlijk allemaal thuis in de kast. We kopen daarom een overzichtskaart van Nederland en bedenken waar we de komende dagen gaan fietsen. Het wordt Brabant, met de Biesbosch, en wellicht nog een stukje Zeeland. Einddoel is Breda, waar we vrijdagavond op de bus zullen stappen.

Fort RijnauwenVogels kijken

 Zondag 24 juli
Bunnik - Andel (65 km)

Om 9.45 uur zitten we op de fiets, een stuk vroeger dan we van andere vakanties zijn gewend. Het inpakken gaat gewoon veel sneller, waarschijnlijk omdat Daan nu wat meer zijn eigen gang kan gaan. Vandaag gaan we richting de Biesbosch. Bas heeft zijn ochtend niet helemaal. Hij is moe, en wil het liefst de hele dag op de camping blijven om in zijn Harry Potter te lezen. We komen aan het begin amper boven de 12 km/u uit. Daan is ook moe, en slaapt al na een kwartier fietsen. Bas zou zo bij hem in de fietskar willen kruipen.

RuudOp de pont

“Héél rijk!”
Tussen de maïsvelden en weilanden vol koeien door fietsen we via Werkhoven en Schalkwijk naar Culemborg. Hier steken we met het pontje de Lek over. Hoewel de jongens al op heel wat pontjes zijn geweest, blijft het een belevenis. Bas: “Als je baas bent van een veerpont, word je wel héél rijk!” De druivensuikersnoepjes hebben een goed (tussen-de-oren)effect op Bas en langzaam nemen tempo en enthousiasme weer toe. Het is prachtig fietsweer. We rijden langs vele boomgaarden met appels en peren, en door de landerijen naar Beesd. We zien veel ooievaars, maar ook oeverzwaluwen, visdiefjes en diverse soorten ganzen.

Slot Loevestein
Bij Brakel gaan we met een pontje de Waal over. En dan staan we opeens bij Slot Loevestein. Dat is het aardige van een geïmproviseerde fietstocht in een voor ons relatief onbekend gebied. De leukste dingen komen onverwacht, zo ook dit. Slot Loevestein werd vooral bekend door de ontsnapping van Hugo de Groot in een boekenkist. Bas en Daan vinden het geweldig. Het is al vrij laat, dus we kunnen het slot zelf niet meer in. Maar het bijbehorende straatje met ‘levend decor’, het soldatenhuisje, het kruithuis, de gracht etc. zijn erg leuk.  

Slot LoevesteinSlot Loevestein

Schapen
Het derde pontje (soort roeiboot) laten we voor wat het is; daar passen we niet op. Dan maar wat kilometers extra, over de dijk met de vele schapen. We strijken neer op een camping in Andel. Hoewel Bas erg moe is, wil hij liever direct doorfietsen naar de Biesbosch: dan heeft hij een nieuw record! Dat moet maar even wachten, met deze 65 kilometer mag hij ook erg tevreden zijn. ’s Avonds regent het en eten we – warm en droog - patat in de campingkantine.

 Maandag 25 juli
Andel - Hank (28 km)

Als we wakker worden regent het. We blijven nog een half uurtje liggen en dat werkt deze keer. Tussen de buien door kunnen we redelijk droog inpakken. Bas en Daan zijn niet uit de speeltuin weg te slaan, dus we vertrekken pas om 11 uur.

Natte campingBas

Vrolijk
Door ‘het land van Altena’ rijden we naar het pittoreske Babyloniërbroek. Bas is weer helemaal vrolijk; hij zingt, speurt naar vogels en doet weer veel vogelraadsels met Ruud. Op het dak van een boerderij zien we zowaar een steenuiltje. Zo nu en dan regent het een beetje, maar dat mag de pret niet drukken. We fietsen langs maïs- en korenvelden naar Dussen, waar het kasteel natuurlijk een perfecte pauzeplek is. Tussen alle raadsels door praat Bas veel over Harry Potter, waarvan hij volledig in de ban is. Daan begrijpt het ook al helemaal en zwaait steeds met zijn denkbeeldige toverstok en roept: “Eet slakken!”

Biesbosch-gevoel
In de regen fietsen we naar Hank, aan de rand van de Biesbosch. Alle cafeetjes zijn gesloten, dus dan maar direct op zoek naar een camping. In de Biesbosch zelf blijken geen campings te zijn, dus zo staan we even later voor de poort van mega-grote veel-sterren-camping De Kurenpolder. Bas en Daan zijn direct razend enthousiast, dus omdraaien en verder fietsen naar een kleinere camping is er niet bij. De camping ligt rondom een recreatieplas, en onze tent staat direct aan het strandje, dat vol staat met speeltoestellen. Hoewel het behoorlijk fris is, gaan de jongens meteen het water in. Het is heel ondiep, dus we kunnen ook Daan heerlijk zijn gang laten gaan. Eigenlijk een prima plek dus. Maar niet een camping waarbij je het ‘Biesbosch-gevoel’ krijgt.

Kasteel DussenDe camping

 Dinsdag 26 juli
Dagtocht Biesbosch (54 km)

Vandaag ‘doen’ we een dagje Biesbosch. Een deel van de Biesbosch is nationaal park en dat laat zich het beste bekijken vanaf het water. Ruud en Bas maken vanochtend samen met een boswachter een natuurtocht met een fluisterboot.

Biesbosch

Prachtig
Het is echt genieten in dit prachtige zoetwater getijdengebied: 8000 hectare wilgenvloedbossen, rietkragen, beken, polders en grienden. Hier broeden beschermde vogelsoorten zoals de lepelaar, blauwborst en ijsvogel, en natuurlijk komt de bever hier steeds meer voor. De gids heeft een bever-huid meegenomen, die maakt veel indruk op Bas. Voor Daan is anderhalf uur in een bootje echt te veel, dus hij mag samen met mij (Sandra) boodschappen doen en naar de speeltuin.

Huid van een beverPontje

Door de polders
Vanmiddags verkennen we het noordelijke ‘droge’ deel van de Biesbosch per fiets. Met een pontje steken we de Steur over. Het is hier mooi en vooral rustig fietsen door de polders. We zijn veel torenvalkjes en blauwe reigers. Het is prima fietsweer, we houden het de hele dag droog. Zonder dat we er erg in hebben, fietsen we ruim vijftig kilometer. Terug op de camping kunnen de jongens nog even heerlijk genieten van alles wat deze camping ze te bieden heeft: de enorme waterglijbaan, de vele speeltoestellen en het zandstrand.

Fietsen in de Biesbosch

 Woensdag 27 juli
Hank - Hoeven (48 km)

Met regenkleding aan stappen we op de fiets. Het fietspad naar Drimmelen leidt ons dwars door het industriegebied van Geertruidenberg, met ondermeer de Amer-centrale. Drimmelen is een erg toeristisch plaatsje; veel mensen maken vanuit hier rondvaarten en excursies door het nationale park. We brengen een bezoekje aan het Biesbosch-bezoekerscentrum. Ook voor Bas en Daan is het een leuk en informatief centrum, met ondermeer opgezette bevers en watervogels. En de appeltaart smaakt er goed.

Steppen
Inmiddels is het weer warm en droog en we willen verder. Helaas: materiaalpech! Mijn derailleurwieltje blijkt te zijn afgebroken en fietsen gaat niet meer. Het plaatselijke ‘fietsenboertje’ is een dagje weg. Een behulpzame buurman helpt ons aan een boutje, maar daarmee redden we het niet. Ik ontdek een nieuwe tak van sport: steppen met de fiets. En dat gaat nog behoorlijk hard! De vijf kilometer naar de fietsenzaak in Made leggen we in twintig minuten af. Het is een prachtig stukje fietsen (eh, steppen) langs een kronkelend watertje. Met een nieuwe derailleur zitten we een kwartier later weer op de fiets. In Laagwede eten we eindelijk een broodje, dat was er een beetje bij in geschoten door het gedoe.

MateriaalpechDe fietsenmaker aan de slag

Spoedklusje
Echt interessant is de route niet; we fietsen veel over fietspaden langs drukke wegen. Aan de rand van Ettenleur gaat het weer mis. Spaakbreuk in mijn achterwiel. En door de bagage direct een flinke slag in het wiel. De gebroken spaak zit aan de kant van de tandwielen, en dat kunnen we niet zelf oplossen. Snel de bagage eraf en een sprintje naar de fietsenmaker. Het is 17.55 uur, hij kijkt wat moeilijk, maar laat zich gelukkig overhalen voor een spoedklusje. Maar wat een pech op één dag!

Prachtige zomeravond
Het loopt al tegen zevenen als we aankomen op het campinkje in Hoeven. Daantje gaat naar de buren en vertelt: “We hebben de bus gemist!” Bas wil er juist niets van horen. Hij benadrukt steeds dat we het aan niemand mogen vertellen. “En ook niet op de website zetten hoor!” Sorry Bas. Het is een prachtige zomeravond. Bas en Daan spelen nog lang buiten, dat hebben ze vandaag toch wat te weinig kunnen doen.

Op de camping

 Donderdag 28 juli
Hoeven - Chaam (40 km) 

Het is een prachtige zomerdag, flink smeren dus. Bas en Daan hebben er zin in: we gaan naar België, en dat is toch maar mooi het buitenland! St. Wilibrord – Sprundel – Klein Zundert. Het is hier mooi en rustig fietsen, maar wel wat eentonig. Veel maïsvelden, asperges, aardbeien, soms kassen, afgewisseld met zo en dan wat bos. Daan valt al snel in de kar in slaap. Het zonneschermpje – dat hebben we jaren geleden gemaakt – bewijst met dit weer nog steeds trouwe dienst.

Open landschapEven in België

België
Even voorbij Zundert fietsen we België in. In een stukje bos vinden we een schaduwrijk lunchplekje. Bas duikt gelijk weer met zijn neus in een boek. Daan is juist steeds superactief tijdens de pauzes, maar hij zit natuurlijk ook stil in de fietskar. Toch vermaakt hij zich prima tijdens het fietsen, met zijn boekjes, autootje en bidonnetje met limonade. 

KapelletjePicknicken in het bos

Botjes zoeken
Via Meerle rijden we België weer uit, tot ons einddoel van vandaag: Chaam. Wat je uitspreekt als Kaam, leren we al snel. Hier vinden een mooie kleine SVR-camping. Een eldorado voor Bas. Hij mag in de grote ren met kippen, pauwen en andere siervogels op zoek naar veren en, jawel, botjes. Het pronkstuk is de schedel van een pauw. En dat moet allemaal de komende twee weken mee in de fietstas. Zucht. “Maar ik wil later paleontoloog worden, dus ik moet ze goed schoonmaken en bestuderen thuis!” ’s Avonds zware regen- en onweersbuien.

 Vrijdag 29 juli
Chaam - Breda (38 km), fietsbus naar Saintes

Vanavond vertrekken we dan eindelijk naar Frankrijk. Het is niet ver fietsen naar Breda, dus we blijven vanochtend op de camping. Bas en Daan vermaken zich prima, en wij zitten eindelijk eens met een boek in de zon. Heerlijk.

Door de bossen
Van Chaam rijden we naar het mooie plaatsje Alphen, waar we op een terrasje appeltaart eten. Vlak na Alphen vinden we een prachtige picknickplek in het bos. Een van de betere plekjes deze week; in de landerijen zit je toch vaak op een bankje naast een fietspad. Bas leest zijn Harry Potter uit, binnen een week, knap hoor!

Picknickplaatsje in het bos

We hebben een mooie route door de boswachterij Chaam, langs de rand van Ulvenhout en kasteel Bouvigny. In Breda belanden we in een stadspark met speeltuin én terras (met warme maaltijden). Perfect. We kunnen hier een hapje eten, terwijl de jongens lekker kunnen ravotten voordat we in de bus stappen. Wat een relaxt dagje.

KasteelEten in Breda

De fietsbus in
Ruimschoots op tijd zijn we op het station. We halen de bagage van de fietsen, zetten de sturen schuin, halen de lowriders er af en klappen de fietskar in. De chauffeurs hangen de fietsen in de speciale fietsaanhanger. De fietskar gaat in een aparte ‘bak’ onder de aanhanger. Dat is wel wat anders dan instappen in de trein, waar je alles zelf doet en daar vaak maar een paar minuten de tijd voor hebt. Daar staat tegenover dat wij de trein wel comfortabeler vinden dan een bus.

De fietsbus staat klaarDe fietsen in de aanhager

Stapelbedden
Om 20.45 uur rijden we weg. Via Gent en Kortijk rijden we naar het Franse Lille. We lezen wat en kletsen met de andere reizigers. Daan valt al snel in slaap. Even voorbij Lille, het is dan al bijna middernacht, worden de stoelen kunstig omgevormd tot stapelbedden. We krijgen een deken en een kussen, en slapend zetten we onze reis voort.

 Zaterdag 30 juli
Saintes - Cognac (47 km)

Het slapen in de bus lukt best redelijk, Bas en Daan slapen zelfs in één ruk door tot zeven uur. Vlak voor Niort wordt de bus weer omgebouwd tot ‘zitbus’ en kunnen wij koffie en een croissantje halen bij de benzinepomp. Om 10.30 uur komen we aan bij de camping in Saintes. Ondanks ‘zwarte zaterdag’ in Frankrijk stipt op tijd. De reis is ons erg meegevallen, eigenlijk is dit een perfecte manier van reizen. En best gezellig, met al die andere fietsers.

Prachtige luchten
Op de camping kopen we een stokbroodje en maken de fietsen weer in orde. Het is super fietsweer, dus op pad! Het is heuvelachtig, met uitgestrekte akkers met zonnebloemen en druiven en slaperige dorpjes. En echt prachtige luchten. Les Gonds-Courcoury-Bouyer-Rouffiac-Montils. Bas vindt de heuvels erg leuk en voert het tempo flink op. Het kost mij – met fietskar – behoorlijk wat moeite om hem bij te houden. 

Mooie luchten

Even wat etenWielerwedstrijd

Het betere kopwerk
Na al die jaren zijn we er wel aan gewend dat we worden nagekeken en aangemoedigd. Maar al die applaudiserende mensen, is dat niet wat overdreven? We blijken het 'kopwerk’ te verrichten voor een regionale ‘tour féminin’. Even aan de kant dus, want die meiden gaan behoorlijk hard! 

DorpspleintjeGaan we nog goed?

Cognac
Via Goux, Salignac-sur-Charente en Merpins fietsen we Cognac binnen. Een vriendelijke wielrenner biedt aan ons naar de camping te brengen. In een hoog tempo voert hij ons de laatste acht kilometer door deze beroemde wijnstad, dat is zweten. Bas en Daan zijn helemaal blij: er is een mooie speeltuin én een zwembad naast de tent.

 Zondag 31 juli
Cognac - Vendoire (78 km)

Vandaag willen we proberen op de St.Jacobsroute uit te komen. Dat is de fietsroute naar Santiago de Compostela, die we een stuk willen volgen. Dat betekent een lange dag, zo’n 75 kilometer. Bas vindt het een stoer plan. Hopelijk is het niet te lang voor Daan.

Sandra en Daan

Valpartij
Het is regelmatig flink klimmen, en met hoge snelheden weer naar beneden. In de buurt van Chateauneuf-sur-Charente gaat het mis. Tijdens een afdaling smakt Bas tegen het asfalt. Ai! Je eerste reactie als je je kind zo hard ziet vallen is: “Dit is goed fout! ” Met dit soort valpartijen -hij reed 50 km/u- kan er heel veel mis gaan. De schade beperkt zich tot schaafwonden. Maar het zijn er wel veel en ze doen veel pijn. Na een kwartier (en bijna een meter pleister) is Bas de ergste schrik te boven en klimt weer op de fiets. Na een kwartier zingt hij al weer. Hij heeft geluk gehad.

BasPauzeren bij een kerkje

Slaperige dorpjes
Het is hier echt heerlijk fietsen tussen de wijnvelden en de zonnebloemen. Op de heuvels zien we geregeld kastelen. In Roullet -weer zo’n slaperig dorpje- pauzeren we naast een kerkje. We overwegen om hier al een camping te zoeken. Maar zitten, staan en lopen zijn voor Bas pijnlijker dan fietsen, we gaan dus toch maar verder. We zien geregeld buizerden en zwarte en rode wouwen vliegen. Via Mouthiers en Ronsenac komen we langs Villebois-Lavalette. Met een enorme witte burcht, die we van grote afstand al zien liggen.

Dordogne
We zijn nu in het westelijke deel van de Dordogne. In Vendoire vinden we een klein campinkje. Omdat we ‘slechts’ 74 kilometer hebben gefietst, wil Bas ’s avonds nog een rondje rijden. Pas als hij 78 op zijn teller heeft staan, wil hij weer terug naar de camping. Tja.

ZonnebloemenOp de camping

 Maandag 1 augustus
Dagtochtje Villebois (25 km)

Ons campinkje zou zo decor kunnen staan voor het TV-programma ‘Het roer om’. Waarschijnlijk ken je het wel: mensen die naar een ander land verhuizen, zonder ervaring een camping of hotel beginnen, en waar vooral veel mis gaat. Op zich is het een prachtige plek, maar bijna alles is oud en verwaarloosd. De Engelse eigenaar spreekt na twee jaar nog steeds amper Frans. En waarom zijn er bijna geen gasten? Maar voor ons is het prima, wij hebben niet zo veel eisen, en het is hier heerlijk rustig. En tot groot plezier van de jongens zijn er veel hagedissen.

IJsvogel en hop
De camping ligt een de rand van een natuurgebiedje, waar we ondermeer een ijsvogel, een groene specht en een hop zien. Leuk! Bas komt weer een beetje los van Harry Potter en stort zich – als vanouds – weer op de vogels. Hij zit voortdurend door de verrekijker te turen en het vogelboek te bestuderen. We blijven ons verbazen over de enorme vogelkennis die hij al heeft. Zelfs de Latijnse namen gaan er in als zoete koek. Daan heeft een plastic auto gevonden en scharrelt daar heerlijk mee rond.

Oud stadje
Als de waslijn vol hangt met weer schone kleding, stappen we op de fiets voor een tochtje naar Villebois-Lavalette. Gisteren zijn we hier al langs gekomen en het lijkt ons de moeite van een bezoekje waard. Het is een mooi oud stadje, waar we de mooie kerk en de burcht bekijken. Je kunt er niet in de burcht, maar wel omheen wandelen. Ook Bas en Daan vinden dit erg leuk. Het is de hele dag prachtig weer.

Op de camping zagen we een hop (foto: IVN)Villobois-Lavalette

Villebois-Lavalette

Viilebois-LavaletteVillebois-Lavalette

 Dinsdag 2 augustus
Vendoire - St.Aulaye (36 km)

Pas rond 11 uur zitten we op de fiets. De planning is om zo’n zestig kilometer te fietsen, maar al snel merken we dat het er vandaag niet in zit. Bas is moe en heeft last van de warmte. We doen het dus lekker rustig aan. “We zijn wel een beetje sloom vandaag”, zegt hij er zelf over. Via Nanteuil en Palluaud fietsen we naar St. Severin. We komen nauwelijks verkeer tegen. Wat is dit toch een goed fietsgebied! Op een koel plekje eten we hier ons stokbroodje en een cup-a-soupje. Met dit warme weer hebben we toch maar weinig zin om te eten. 

Rustig fietsenLandschap

Image

Église Monolithe
De volgende stop is in het historische stadje Aubeterre-sur-Dronne. Het ligt tegen een helling, in een bocht van de rivier de Dronne. Mooi, met al die schijnbaar op elkaar gestapelde woningen met verweerde pannendaken. We bekijken hier de Église Monolithe St. Jean, een in de rotsen uitgehouwen kerk uit de 12e eeuw. Er werd voortgehakt vanuit oudere grotten, en de eerste christenen hielden er in het geheim hun diensten. Het is zeer indrukwekkend, voor Bas is dit zelfs een van de hoogtepunten van de vakantie.

Église MonolithePelgrimsmomumentje

Camping à la ferme
Vlak voor St. Aulaye vinden we een kleine camping à la ferme. Een sfeervol en rustig campinkje, met voor Daan een grote zandbak en voor Bas een trampoline. We zijn er al halverwege de middag, een relaxt dagje zo.  

 Woensdag 3 augustus
St. Aulaye - St. Emilion (60 km)

Tot Pizou rijden we door het groene Fôret de la Double. Het is hier prachtig en zeer rustig fietsen over de bosrijke heuvels. Daan slaapt al snel en Bas trapt lekker door, hij geniet er echt van. Het schakelen heeft hij inmiddels goed in de vingers, dat went snel met deze heuvels. We zien een grote groep reeën rennen.

BasSandra en Daan

Flink klimmen
Pas in Pizou, na 30 kilometer fietsen, pauzeren we. De jongens kunnen lekker spelen en rennen op het dorpspleintje, terwijl wij op een terrasje genieten van een café au lait en het mooie weer. Via Minzac rijden we naar het hoog gelegen dorpje Francs. Hier hebben we een mooi uitzicht over de aaneengesloten wijnvelden en de chateaux van de omgeving. Het is zo nu en dan flink klimmen. Maar het gaat prima en we komen altijd fietsend boven. Met een fietskar ben je hier toch nog echt een bezienswaardigheid, dat zijn ze hier niet gewend. En al helemaal niet dat een vrouw met een kar fietst, dat zorgt voor veel bewonderende blikken en opmerkingen.

Imposant chateau
Bij Monbadon torent een imposant 15e eeuws chateau hoog boven de druivenvelden uit. Via de dorpjes Puisseguin en Montagne (doet zijn naam eer aan) rijden we richting de beroemde wijnstad St. Emilion. Het wordt nu aanzienlijk drukker op de weg. Vlak voor de stad ligt onze camping voor de komende twee nachten.

Chateau

Lachende groene spechten
We hebben een mooie ruime en schaduwrijke plaats. In de bomen ‘spotten’ we grauwe vliegenvangers en groene spechten. Die laatste horen we vooral; het klinkt alsof je van een afstandje wordt uitgelachen. Ondanks dat het een grote camping is, is hier om 22 uur is alles stil. Na dat tijdstip is douchen zelfs verboden. Een prima plek voor een rustdag.

 Donderdag 4 augustus
Rustdag St. Emilion (9 km)

Hoezo rustdag? Er is op deze camping van alles te doen en we zijn de hele ochtend hartstikke druk met zwemmen, midgetgolfen, kanoën en de speeltuin. Het zal duidelijk zijn dat de jongens het hier bijzonder naar hun zin hebben. En natuurlijk is er de noodzakelijke was, een vaste activiteit op onze rustdagen. Gelukkig is met dit mooie weer alles in een mum van tijd droog. We ontmoeten hier ook andere fietsers – de eersten in Frankrijk. Het is altijd leuk om wat ervaringen uit te wisselen en elkaars routes te bestuderen.

Zwembad op de campingKanoën

Prachtig stadje
Vanmiddag fietsen we St.Emilion in. Het is een prachtig stadje, met kleine vaak steile weggetjes, oude stadsmuren, mooie kerken en de resten van een aantal kloosters. En natuurlijk zijn er heel veel wijnwinkeltjes en proeflokalen, helemaal ingericht op de wijntoerist. Het is dan ook behoorlijk druk. En erg warm, eigenlijk is het te warm om een stad te bezoeken. We blijven dan ook niet lang en zoeken snel weer de verkoeling van de bomen en het zwembad op de camping.

St. EmilionSt. Emilion

St. Emilion

 Vrijdag 5 augustus
St . Emilion - Cadillac (45 km)

De speeltuin is nog zó leuk, dat we pas tegen elf uur op de fiets zitten. Eerst weer de klim naar St. Emilion en dan door de bochtige en vooral hobbelige straatjes naar beneden. Een erg leuk stukje fietsen. Het is bovendien weer prachtig fietsweer.

Liften naar de fietsenmaker
We moeten de hobbels even later echter bekopen met een spaakbreuk. Verdorie, we hebben nog nooit een gebroken spaak gehad, en nu al twee in één vakantie. Het is wederom aan de kant van de tandwielen, en met een flinke slag in het wiel. Ruud gaat –met het wiel in de hand– liftend naar de fietsenmaker, tien kilometer verderop. Hij moet er bijna twee uur wachten tot de siësta voorbij is en geholpen kan worden. Wij doden ondertussen de tijd onder de platanen voor het station in St. Emilion.

St. EmilionEn weer materiaalpech

Entre-deux-Mers
Rond 15 uur is Ruud eindelijk terug en kunnen we weer verder. Of beter gezegd: kunnen we eindelijk op pad. Bij Branne steken we de rivier de Dordogne, die erg bruin is, over. Hier begint het gebied Entre-deux-Mers, tussen de rivieren de Gironde en de Dordogne. Ook hier is veel druiventeelt, afgewisseld met bos en mooie dorpjes. De weg – we kiezen vrijwel altijd de witte wegen op de kaart - wordt weer lekker rustig. Het is flink klimmen naar Guillac, dan door naar Faleyras, Targon en Ecoussans.

Frans dorpje

Vage camping
Het municipal campinkje in Cadillac houdt het midden tussen een parkeerplaats, een woonwagenkamp en een Poolse camping. Te veel campers, caravans en (vracht!)auto’s staan schots en scheef op een klein veldje. Bas, die alle campings een rapportcijfer geeft, is onverbiddelijk: een 1. Maar er is een warme douche en het is er goedkoop. Bovendien is het al laat als we aankomen, we vinden het wel prima zo. En Bas en Daan kunnen zich ook goed zónder speeltuin vermaken.

Mooi kerkjeBeetje vage camping

 Zaterdag 6 augustus
Cadillac - Le Teich (87 km)

De dag begint grauw en miezerig. We hebben ambitieuze plannen voor vandaag en zitten vroeg op de fiets. We steken de Garonne over en fietsen langs de stadsmuren van het historische Cadillac. Door de heuvels rijden we via Cérons en Illats naar Landiras. Hier kopen we een vers stokbroodje en bekijken de Romaanse St.Martin-kerk, gebouwd in de 12e eeuw. Ook Bas en Daan vinden de kerkjes toch steeds weer leuk. De jassen kunnen uit, het is weer prachtig zomerweer.

Fietspad door de bossenRechte wegen door uitgestrekte bossen

Les Landes
Het is moeilijk voor te stellen dat dit 150 jaar geleden nog een onherbergzaam gebied was, met moerassen en zandverstuivingen. Nu is Les Landes, dat na Landiras begint, het grootste bosgebied van Europa. Het is vooral naaldbos, maar toch een stuk afwisselender dan we hadden verwacht. De jongens vinden de enorme denne-appels helemaal het einde, vooral als Ruud laat zien dat je er ook mee kunt jongleren. Het wordt langzaam aan steeds vlakker. 

dag16 klein4dag16 klein5dag16 klein6

Zuidelijkste punt
Bas heeft er zin in en voert met Ruud het tempo flink op. Ondertussen doen ze het ene vogelraadsel na het ander. “Het is de senegalese spoorkoekoek, ken je die niet? Ha ha!” Aan het begin zijn er nogal wat auto’s die hier erg hard rijden. Het nodigt ook wel uit, die rechte en brede wegen. Al snel wordt het rustiger. Bij Hostens pauzeren we op een heerlijk rustige plek bij een meer. We zijn nu op het zuidelijkste punt van deze vakantie. Vanaf hier nemen we de piste cyclable in noordwestelijke richting. Een mooi fietspad, aangelegd op een voormalig spoortracé. 

Mooi meertje

Cicades
Hoewel het hier erg rustig is, is het zeker niet stil. De cicades, insecten die hier hoog in de bomen zitten, maken een hard snerpend geluid. Vogels horen we (daarom?) niet. We volgen het fietspad, dat langs het riviertje de Eyre loopt, tot Facture. Hier ontkomen we niet aan een aantal kilometers drukke weg. De camping bij het vogelreservaat in Le Teich blijkt ‘depuis longtemps’ niet meer te bestaan. Dat betekent weer een aantal kilometers over de drukke weg naar de volgende camping. De norse dame bij de receptie is duidelijk: vol!, en ze volhardt daarin. Daar nemen we geen genoegen mee, het is al 19 uur geweest en we hebben 87 km op de teller staan. We laten de baas erbij halen en dan blijkt er toch nog een plekje te zijn.  

 Zondag 7 augustus
Rustdag Le Teich (10 km)

Het riviertje de Eyre mondt uit in het befaamde Bassin van Arcachon. In de Eyre-delta ligt het Parc Ornithologique du Teich. Het natuurgebied ligt op een belangrijke trekvogelroute. Tijdens de trek komen hier 260 soorten vogels voor, tachtig soorten broeden hier ook.

Genieten
Het is hier echt prachtig en we brengen er bijna de hele dag door. Er is een aantal wandelroutes, met onderweg maar liefst twintig vogelkijkhutten. Ook Daan kijkt zijn ogen uit. Bij iedere overvliegende vogel roept hij: “Kijk, een reiger!”. Het is echt genieten hier. We zien ondermeer de tureluur, grutto, kleine zilverreiger, kleine mantelmeeuw, kwak, bontbekplevier, steltkluut en lepelaar. Er zijn grote kolonies ooievaars en aalscholvers.

Vogelreservaat Le TeichVogelreservaat Le Teich

Vogereservaat

Vogelreservaat Le TeichDe Atlantische Oceaan

Turen door de verrekijker
We fietsen terug naar de camping over een prachtig halfverhard fietspad dat om het reservaat heen loopt. Twee keer moeten we de fietskar loskoppelen en over een hekje heen tillen. Daan, die binnen een minuut slaapt, knort rustig door. Bas wil helemaal nog niet terug naar de camping en blijft steeds staan om weer door de verrekijker te turen. Het is een zeer geslaagde dag!

Vogels kijken

 Maandag 8 augustus
Le Teich - Pyla sur Mer (22 km)

Vandaag willen we naar Dune de Pyla, het hoogste duin van Europa. Dat betekent dat we maar een kort fietsdagje hebben.

Wat een drukte
We komen nu echt in toeristisch gebied terecht, wat een drukte op de wegen! Gelukkig is er een fietspad, maar de meeste Fransen zitten hier niet echt stevig op hun fiets… Goed uitkijken dus. Via Le Teste le Buch rijden we naar Pyla sur Mer. Het enorme duin zien we al van grote afstand liggen. Dat ziet er veelbelovend uit. Je kunt alleen bij het duin komen via grote parkeerplaatsen of een van de vijf campings die naast elkaar aan de voet liggen. We melden ons al voor het middaguur op de eerste camping, en krijgen een plekje tegen het duin aan, dat is leuk. Het is hier wel ongelofelijk duur, we betalen 43 euro per nacht.

Geweldig
Het duin is in één woord geweldig. Het is zo’n 2,5 kilometer lang en ruim 100 meter hoog. Je kunt door het zand steil omhoog klauteren, maar er is ook een soort trap. Dat is fijn, want zo kan ook Daan omhoog. Bovenop het duin hebben we een prachtig uitzicht over de bossen én de Atlantische Oceaan. Aan de andere kant gaat het wat minder steil naar beneden naar het strand. We hebben een ontzettend leuke dag hier. Voor Bas en Daan is dit absoluut één van de toppers van de vakantie!

Kamperen aan de voet van het duinDune de Pyla

Dune de PylaDune de Pyla

Bovenop het duin

 Dinsdag 9 augustus
Pyla sur Mer - Porge Ocean (40 km)

We fietsen naar het drukke Arcachon. Als we zien hoe klein het bootje is dat ons naar Cap Ferret moet brengen, schieten we in de lach. Hoe hebben ze ons hiervoor kaartjes kunnen verkopen, daar passen we toch nooit op?! De schipper kijkt echter niet op van onze karavaan. We halen alle tassen van de fietsen en klappen de fietskar in. Via een laddertje komt alles aan boord; de fietsen en de fietskar gaan op het dak. Bas en Daan vinden het tochtje, dat een kwartier duurt, natuurlijk geweldig.

Alle tassen moeten van de fietsen afEn de fietsen en de kar gaan op het dak

Duinbos en schaduw
Cap Ferret is ook weer zo’n druk toeristenoord. We hebben daar toch maar erg weinig mee, raken er zelfs wat door geïrriteerd. Het smalle fietspad wordt na vijf kilometer gelukkig weer rustig, verder gaan de meeste toeristen blijkbaar niet. De komende dagen zullen we langs de kust naar het noorden fietsen. Dat betekent vooral duinbos (de oceaan zie je eigenlijk nooit) en dus veel schaduw. Daar zijn we nu erg blij mee, want de temperaturen zijn inmiddels tropisch. Het fietspad is van zeer wisselende kwaliteit. Soms mooi breed en goed geasfalteerd, maar ook vaak erg smal, met gaten en scheuren.

Stranddorpen
Het is redelijk vlak, met zo nu en dan een klimmetje (duin). Bebouwing komen we niet tegen; de dorpen liggen minimaal vijf tot tien kilometer landinwaarts. Het fietspad leidt langs de ‘stranddorpen’; dit zijn de doorgangen naar het strand met de nodige horeca en vooral veel mensen. Op de fietspaden buiten deze ‘dorpen’ is het gelukkig meestal heerlijk rustig fietsen.

Bos, bos en nog eens bosRustig fietsen

Hoge golven
Het is een hele klus om een plekje te bemachtigen op de camping bij Porge-Ocean. Complet! De baas moet er weer aan te pas komen, dat werkt, weten we inmiddels. Het is een grote camping, met vooral veel kleine tentjes van ‘strandgangers’. Het is al einde middag, dus niet meer zo héél druk op het strand. We genieten hier nog even van twee uurtjes luieren, lezen, spelen en zwemmen. De hoge golven maken de oceaan wat minder geschikt om echt te zwemmen, maar Bas en Daan kunnen heerlijk in de vloedlijn spelen. Een prima avondje zo!

 Woensdag 10 augustus
Porge Ocean - Pin-Sec (52 km)

Door eindeloos duinbos rijden we naar Lacanau-Océan. Het fietspad is flink hobbelig door de vele boomwortels. Het resultaat: Mijn derde spaakbreuk deze vakantie. Gr! Gelukkig kunnen we het deze keer zelf oplossen, maar we balen er wel van! Door de spaakbreuken is de stevigheid waarschijnlijk uit de velg, en de kans op herhaling is rijkelijk aanwezig. Het wiel helemaal opnieuw laten spaken is waarschijnlijk de enige goede oplossing. Ruud neemt de fietskar over en ook Bas krijgt er wat zware spullen bij. Op deze manier hopen we het ‘slechte' wiel wat te ontlasten.

Bas

Ploeteren door het mulle zand
De volgende acht kilometer rijden we over betonplaten van zo’n 75 cm. breed. Soms past de kar er nét op, meestal net niet. Dus met één wiel ploeteren door het mulle zand. Sommige stukken moeten we lopend afleggen. Ach, we hebben er ook wel lol om! Na Carcans volgt een prachtige route forestiere; een breed geasfalteerd pad door het Foret d’Hourtin. Het is hier heerlijk fietsen en we lijken de enige weggebruikers te zijn. De cicades, de ‘lawaai-insecten’ laten weer flink van zich horen. 

Vervelende betonplatenStrand

Windproef
Op de camping in Pin-Sec vraagt de receptioniste ons het hemd van het lijf over onze fietskar. Ze wil er ook graag een kopen, maar ze zijn amper verkrijgbaar in Frankrijk. Een gat in de markt! Het waait nog steeds stevig, een echte windproef voor onze tent. Het is de eerste camping met alleen maar traditionele Franse hurk-wc’s. Bas vindt het helemaal niets, stelt het toiletbezoek zó lang mogelijk uit. De avond brengen we weer door op het strand, het is heerlijk rustig hier en nog lang warm. Bas en Daan vermaken zich uitstekend, en wij (cliché…) dus ook.

DaanZonsondergang

 Donderdag 11 augustus
Pin-Sec - Royan (54 km)

Onze laatste kust-dag. We fietsen weer over een kaarsrecht fietspad naar het noorden. Hoewel het hier echt mooi en rustig fietsen is, vinden we het inmiddels wel wat veel van hetzelfde. Naaldbos, naaldbos, zo nu en dan een duin, en nog meer naaldbos. De oceaan zien we maar heel soms, meestal zit er veel bos en duinruggen tussen. Doorgangen naar het strand zijn er eigenlijk alleen bij de drukke badplaatsen. Even tussendoor pauzeren op het strand is er dan ook niet bij. En we missen hier een beetje de karakteristieke Franse dorpjes.

Bas bestudeert de kaart

RuudNaaldbomen

Brede brandgangen
We fietsen via Montalivet-les-Bains naar Amélie-sur-Mer, waar we in de bossen een pauzeplekje zoeken. Dat valt nog niet mee, met al die vallende mega-denneappels. Bas: “Dan houden we fietshelmen toch gewoon op?!” In het verleden heeft dit gebied een aantal keren te maken gehad met grote bosbranden. Het valt ons op dat er veel wordt gedaan om dit te voorkomen. Je ziet overal waarschuwingsbordjes, er zijn veel brede brandgangen in de bossen en op de campings hangen op iedere hoek blusapparaten.

Atlantic Wall
De bunkers die we in de duinen zien liggen, maken deel uit van de voormalige Atlantic Wall verdedigingslinie. Al aan het begin van de middag komen we aan bij Point de Grave. We eten eerst nog even een lekker stokbroodje en schepen dan in voor de boot naar de overkant van de Gironde. Het is een flinke boot, waar ook tientallen auto’s op kunnen, dus geen probleem met de fietsen. Het is een mooi tochtje van ruim een half uur, met zicht op de Gironde én de Atlantische Oceaan.

Kaartje kopen voor de bootMet de boot naar Royan

Leuk plekje
In Royan fietsen we van de boot af en bestuderen bij de VVV de kaart. Er zijn hier vooral grote campings, en daar hebben we de afgelopen tijd wel even genoeg van gehad. Dankzij een knap staaltje navigatiekunst van Ruud staan we een half uurtje later bij een kleine en eenvoudige camping aan de rand van de stad. Een erg leuk plekje, met voor Daan een leuke speeltuin. Bas heeft natuurlijk meer interesse in de vogels en gaat met Ruud en de verrekijker op stap. We zien ondermeer grote bonte spechten en zwarte roodstaarten.

 Vrijdag 12 augustus
Royan - Saintes (45 km)

Onze laatste fietsdag alweer. En met wederom prachtig weer! Het landschap vormt een groot contrast met de afgelopen dagen. Het is hier weer weids en open, met veel zonnebloemen en druiven. In de loop van de dag wordt het steeds heuvelachtiger. De heerlijk rustige weggetjes en de slaperige dorpjes maken ons Frankrijk-gevoel weer compleet. We vinden het echt heerlijk fietsen hier.  

Prachtige boom

Romaanse kerktoren
We rijden in oostelijke richting naar Thézac, een naam waar Bas en Daan vreselijk veel lol om hebben. “Gaan we straks ook naar koffie-zak, ha ha!” We eten een broodje in de schaduw van het mooie kerkje met romaanse kerktoren. Vlak buiten het dorpje lopen we een tijdje rond op een oude begraafplaats. Bas vindt het reuze interessant, Daan snapt er helemaal niets van. Hij is natuurlijk ook pas drie... 

Glooiend landschapMooi pauzeplekje

ImageRuud en Bas

Andere fietsers
Via Varzay fietsen we naar het historische stadje Saintes. Op de camping, aan de oever van de Charente, treffen we heel wat andere fietsers. Een aantal van hen gaat morgenavond ook met de fietsbus terug naar Nederland. Voor de jongens is het hier erg leuk. Midgetgolf, zwembad, speeltuin en vooral veel andere kinderen om mee te spelen. Een prima plekje dus voor onze laatste rustdag.

 Zaterdag 13 augustus
Rustdag Saintes (7 km), fietsbus naar Utrecht

We zitten vrijwel de hele ochtend koffie te drinken met een andere Nederlande fietsfamilie. Altijd leuk om ervaringen uit te wisselen. De kinderen zijn ondertussen met z’n vieren op stap, heerlijk.

Claudius
Vanmiddag gaan we op de fiets Saintes in. Saintes is een mooi oud stadje aan de rivier de Charente. Een van de bezienswaardigheden is een Romeins amfitheater. De regering van Claudius bouwde het omstreeks 40 na Christus. Het bood plaats aan ongeveer 15.000 toeschouwers. We brengen ook een bezoek aan de kerk St. Eutrope. Deze prachtige kerk werd in de 11e eeuw gebouwd door Benedictijner-monikken. De bouw begon met een crypte rond de sarcofaag van St. Eutrope, de eerste bisschop van Saintes. De sarcofaag staat er nog steeds.

AmfitheaterKerktoren

Kathedraal van SaintesTriomfboog

Triomfboog
Ook de kathedraal van St.Pierre vinden we echt de moeite waard. Deze werd bij de wederopbouw in de 15e eeuw laat-gothisch. De kathedraal vormde het middelpunt van de oude stad en neemt nog steeds een centrale plaats in. Via de Romeinse triomfboog van Germanicus fietsen we terug naar de camping.

Slapen
We pakken op ons gemak alle spullen in. Samen met onze camping-buren eten we een hapje eten op het terras van de camping. Als we onze laatste slokken koffie drinken, komt de bus aanrijden. Perfecte timing. Het instappen gaat weer heel relaxed en om 21.45 uur rijden we weg. Om 23 uur wordt de bus omgebouwd tot slaapbus en kunnen we de reis slapend voortzetten.

 Zondag 14 augustus
Utrecht - Hoogland (26 km)

Slapen in de busAankomst Utrecht CS

De reis verloopt heel voorspoedig; we slapen alle vier goed. Zo gaat de reis snel voorbij! Pas in Nederland wordt de bus weer omgebouwd en kunnen we koffie en een broodje kopen. Het regent! Rond 11 uur arriveren we in Utrecht en maken de fietsen weer in orde. We doen nog snel wat boodschappen bij de supermarkt op het station. Het is immers zondag, en in Hoogland zijn de winkels dan toch echt gesloten.

Via de kortste route, langs de weinig inspirerende doorgaande weg, fietsen we naar huis. Bas en Daan hebben inmiddels best zin om weer naar huis te gaan en fantaseren al wat ze gaan doen: TV kijken, computeren….

Het zit er nu echt op! Het was weer een ontzettend leuke vakantie, met onverwachte momenten en gebeurtenissen, materiaalpech, leuke ontmoetingen, prachtig weer etc. etc. Frankrijk is voor herhaling vatbaar!   

Over onze fietsreis in Frankrijk 2005

Reisverslag

Kaart en route

Praktisch

Materiaal

Dutch Afrikaans English French German Russian Swahili
Naar boven